اول اینکه، بین ارزشهای والدین و همسالان به دلیل شباهت در زمینه فرهنگیشان نقاط مشترکی وجود دارد. دیگر آنکه، نه ارزشهای والدین و نه ارزشهای همسالان هیچکدام همه تصمیم گیریها و رفتارهای نوجوان را تحت نفوذ خود نمی گیرد. اینکه نوجوان تا چه اندازه عقیده همسال یا والدین را در نظر بگیرد تا حدود زیادی بستگی دارد به ارزیابی نوجوان از ارزش نسبی آن در موقعیت خاص. برای مثال، نفوذ همسالان (به خصوص نفوذ همسال همجنس) معمولا در زمینه هایی مثل موسیقی و سرگرمیها و مدل لباس و طرز حرف زدن، طرز رفتار با همسال همجنس و جنس مخالف و از این قبیل غالب است. والدین معمولا در زمینه هایی مانند ارزشهای اجتماعی و اخلاقی و درک جهان بزرگسالان در نوجوانان نفوذ بیشتری دارند.
از مطالعاتی که همنوایی با والدین و همسالان را به طور جداگانه بررسی کرده اند معلوم شده است که به طور متوسط همنوایی با والدین در دوران پیش از بلوغ و اوایل نوجوانی کاهش می یابد و همنوایی با همسالان افزایش می یابد. تا اواسط و اواخر دوران نوجوانی، نوجوان به خودمختاری نمی رسد و از همان موقع است که همنوایی با همسالان و والدین در بسیاری از جوانان کاهش می یابد – این پدیده در رفتار ضد اجتماعی بسیار نمایان است.
سرانجام اینکه، ما معمولا این نکته مهم را ندیده می گیریم که نیاز به همنوایی با والدین یا همسالان از نوجوانی به نوجوان دیگر ممکن است تفاوت بسیار کند. از این رو، نوجوانانی که اعتماد به نفس دارند و روش تربیتی آنان آزادمنشانه بوده است می توانند از دیدگاه و تجارب والدین و همسالان هر دو بهره گیرند بی آنکه به شدت به یکی وابسته باشند یا به خاطر تفاوت بین این دو احساس ناراحتی کنند. نوجوانی که اعتماد به نفس دارد و اصلا نگران کسب محبوبیت نزد همسالانش نیست و بسیار فردیت یافته است معمولا متوجه می شود که همسالانش در اطراف او می پلکند و به او تکیه می کنند.

منبع: رشد و شخصیت کودک
نویسندگان: پاول هنری ماسن – جروم کیگان – آلتا کارول هوستون – جان جین وی کانجر
ترجمه: مهشید یاسایی
نشر: مرکز